دیشب به مهمانی یک خانواده ونزوئلایی دعوت شدم، به بهانه بازی Amigo Secreto به معنی دوست مخفی. پیش‌تر هم به دنبال بهانه‌ای برای معاشرت با ونزوئلایی‌ها بودم، بنابراین وقتی دعوت همکارم را شنیدم بدون مکث پذیرفتم. از خوش‌مشربی و خون‌گرمی ونزوئلایی ها شنیده بودم، از شادی‌های ساده‌اشان، از خنده‌های بی‌دریغشان و از همدلیشان.

امشب شادی را در کنار یک خانواده ساده تجربه کردم. شادی با‌هم‌بودن و دل‌ریسه رفتن از کارهایی دم‌دستی، نمی‌دانم آیا اگر کمی یا حتی بیشتر از کمی به حافظه‌ام فشار بیاورم آیا سراغ خواهم کرد چنین خاطرات خوشی را، حتی در ایام کودکی؟

بهانه‌ی نشست‌های هفتگی این دو خانواده همان بازی "دوست مخفی" است. هر گروه اسم تمام افراد را روی کاغذ نوشته و داخل یک ظرف می ریزند. هر کسی یکی از کاغذها را برداشته و بدون اینکه به کسی نشان دهد دوست مخفی خود را پیدا کرده است! در تمام این مدت چند هفته آخر سال باید برای دوست خود هدیه های کوچکی مثل شکلات یا کارت تبریک بفرستد ولی هیچ ردپایی از خود باقی نگذارد. سپس در آخرین روز سال که زمان هدیه دادن می باشد، در یک جمع شاد دوستانه باید هر کسی حدس بزند که دوست پنهانی اش چه کسی بوده است!

بعد از صرف شام که هزینه شام را همه به صورت مشارکتی پرداخت می‌کنند (البته به‌غیر از مهمان‌ها)، ابتدا یک نفر در چمدان را باز کرده و کادوی نفر اول را جدا می‌کند و به صاحبش تحویل می‌دهد و کسی که کادوی اول را گرفته سپس کادوی نفر بعد را انتخاب می‌کند و به صاحبش تحویل می‌دهد. این کار تا کادوی نفر آخر ادامه پیدا می‌کند. این بازی هر هفته انجام می‌شود تا هفته آخرِ سال، قبل از کریسمس، که یک کادوی ویژه برای افراد در نظر گرفته می‌شود....

اما نکات بسیار جالب این شب‌نشینی از این قرارند:

-        کادوها بسیار ساده و اغلب شامل مواد خوراکی(هله هوله-Chucheria) هستند که در انتهای بازی همه هدایایشان را بین هم تقسیم می‌کنند.

-        هر‌کس که کادوی خود را تحویل می‌گیرد به شکل بسیار باورنکردنی (البته برای ما ایرانی‌ها، شاید هم برای من) سورپرایز می‌شود و به روش‌های مختلف ابراز مسرت می‌کند.

-        این مراسم بدون هیچ‌گونه تشریفات خاص، در عین سادگی و با مشارکت همه برگزار می‌شود.

-        جنبه شوخی میزبان‌ها ستودنی بود، بدون اینکه احساس مسخره کردن/شدن برای کسی پیش بیاید، با یکدیگر می‌خندیدیم. در کلِ مراسم نه به کسی برخورد و نه کسی آزرده شد و به دل گرفت. در طول مسیر برگشت هم هیچ حرف و حدیثی حتی برای ما ایرانی‌ها وجود نداشت. ما بودیم و حس خوب همدلی...

امید به انسانیت

انتخاب

بازی و بُرد

غمخواری

نشان آدمیزادی

بعد از سه ماه مطالعه و کار بر روی کتاب جاناتان مرغ دریایی، همسفران طی یک کارگاه 2 ساعته برداشت های خودشون رو از این سفر در قالب نقاشی و یا کاردستی ارائه کردند:

مهمترین کلیدواژه هایی که احتمالا بر قلب و فکر بچه ها نقش بست و در کارهاشون مشاهده میشه این ها بودند: 

تولدی دوباره، موفقیت درونی، هدف گذاری و هدف مندی، انتخاب، گذر از قید و بندهای جسم و ذهن، آزادی، رهایی از مرزها، امید، گذشتن از سختی ها، درس از شکست، مدام نو شدن، رهایی از جهالت، اوج گرفتن، سعی و تلاش، ایمان به خود، امکان داشتن و ...

خانم و ها و آقایون یکی یکی وارد اتاق می شوند. بعد از اشنایی اعضا با هم صحبت به سمت مسائل انضباطی و ارزیابی مهارت جویان قل می خورد.

اینجا یک انجمن خیریه است که هدفش توانمندسازی دختران است، امید می رود که این موسسه خیریه فارغ از ساختار رسمی و الگوهای سنتی آموزش و پروش فضایی خلاق برای یادگیری مهارتجویان فراهم آورد (که به نظر من می تواند).

اما از میان گپ و گفت ها آنچه که رخ می نماید رد پای الگوهای وفادار به دوران مدرنیته و نظم و انظباط تحمیلی برای کنترل فضای آموزشی است:

- تاکید بیش از حد بر روی نظم و انضباط

- تمایل به ارزیابی مهارت و نمره دهی به مهارت جویان حتی در دوره های پرورشی

پیشنهاد دادم که در ابتدای جلسه آینده بخشهایی از فیلم انجمن شاعران مرده رو با هدف به چالش کشیدن الگوهای فکری در باب نظام و سبک و سیاق آموزشی ببینیم و در موردش کمی صحبت کنیم، چون باور دارم که نظام آموزشی ناکارآمد تنها پس از تغییر الگوهای ذهنی ما تغییر میکنه.

و بعدش توضیح داد که نمی تونه جیزی بنویسه.

جلسه قبل یک پروسه تجسم خلاق رو برای بچه ها اجرا کردم و در انتهای پروسه ازشون خواستم به این سوال ها فکر کنند:

می خواهید در آینده چه کاره شوید؟

می خواهید چه اثری از شما به جا بماند؟

می خواهید چگونه از شما یاد شود؟

مهشید شگفت زده عین کسی که کشف مهمی کرده چشم هاش رو باز کرد و با اشتیاق فراوان می خواست افکارش رو با بقیه در میان بگذاره.

ازش خواستم که بنویسه:

"خیلی آروم شدم

من یک نقاش بزرگ می خوام باشم

توی آینده ام خداوند انقدر پول بهم بدهد البته با زحمت و تلاش خودم که دستم به دهن خودم برسد

واسه بچه های دیگه ای که توانایی یادگرفتن ندارن کمک کنم. زبانم در حد خودم خوب باشد. بهترین دختر دنیا فرض ام کنن، مخصوصا مادرم.

یک دختر شاد و نشاط و مهربان باشم."

برای من هم تجربه جالبی بود، تاکید مجددی به روش یادگیری ترکیبی ( استفاده از روشهای مختلف آموزشی)

منحصر به فرد بودن آدمها و تفاوت سبک های یادگیری اونها است که باعث میشه هر کسی به شیوه و سبک خاصی یاد بگیره.

"آقای حکم آبادی! حتی فلانی هم این هفته خبر من رو میگرفت که چیکار کردم اما شما هیچ سوالی هم نپرسیدی"

ازش عذرخواهی کردم و بابت یادآوری، تشکر

خواستمش تا به جایگاه بیاد و ماجرا رو تعریف کنه

(دوهفته پیش بود که به جلوی کلاس اومد و گفت که دیگه نمی تونه به موسسه بیاد و ادامه تحصیل بده و مجبوره با خانوادش از این شهر بره، ازش خواستم که تعهد بده تا راه حل برنده-برنده این معضل رو خودش پیدا کنه)

و دیروز با برق عجیبی که توی چشماش می درخشید در جواب سوال همکلاسی هاش که ازش پرسیدن با چه لحن و روشی خانوادشو راضی کرده که اینجا بمونه و ادامه تحصیل بده؟ گفت: "نمی دونم فقط میدونم که تعهد کردم و تعهدم جواب داد."

وقتی تعهدی رو اعلام می کنیم، یه اتفاقایی می افته که توی توجیهش می مونی، نه از اون اتفاقای ماورایی، ولی نوع بودن خودت تغییر می کنه و این بودن جدید دیگران رو هم به بودن جدید ترغیب میکنه.

چه خوش آن لحظه که نوری، برقی

می کند روشن، چشم انسانی به امید

چه خوش آن دم که نگاهی، آهی

پر به سوی قله های شوق،

سر به سودای صعودی دیگر از جا می جهد

دوره تجربه کتاب با رویکرد مربی گری

هفته ای که گذشت تجربه متمایزی در برگزاری گردهمایی‌های سازمانی داشتیم:

روزی شاد و مفرح، با تجربه‌ای خاص و به يادماندني

به اتفاق حدود صد نفر از خانم‌هاي همكار به مجموعه ی تفریحی در اطراف تهران رفتیم. تیم بیست نفره‌ای هم برای اجرای برنامه‌ها، جاذبه‌‌هاي مختلف این برنامه را مي‌گرداندند.

خوش‌آمدگویی مدیریت محترم منابع انسانی با شعری از زنده ياد مجتبی کاشانی:

نو بگوییم و نو بیاندیشیم

عادت کهنه را بهم بزنیم

و ز باران، كمي بياموزيم                 كه بباريم و حرف كم بزنيم

كم بباريم اگر، ولي همه جا            عالمي را به چهره نم بزنيم

 اجرای شوخ طبعانه همکارمان آقای بهبهانی (كارگردان برنامه) همه رو به وجد آورد

یوگای خنده حلقه‌ای از همکاران رو به گرد هم جمع کرد تا با نصب لبخند بر چهره‌ها از ابتدای اين سفر، روي ما را به هم و به زندگي بگشايد.

بازی‌ها و سرگرمی‌های فردی/ گروهی، مسابقات ورزشی مختلف

ایستگاه خودشناسی و خلاقیت با آزمون انعطاف‌پذیری ذهن، تست اعصاب (لرزش سنج)، حلقه‌های جادویی و معماهای ذهنی، برای لحظاتي شرکت کنندگان را به خلاقیتشون حساس می کرد.

ایستگاه تغذیه سالم با محصولات ارگانیک، دمنوش و  توضیحات مفیدی که در مورد اصول تغذیه ارائه ‌شد،

 ایروبیک و حرکات موزون، چهره شناسی، فال، طراحی پرتره، نقاشی بر روی شیشه، آشنایی با سنگ‌های قیمتی از دیگر جاذبه‌های این برنامه بودند.

آقاي كرمي زاده حافظه‌ی حضار رو به بازی گرفت

دفی که در لابلای دونوازی با نی استاد صمیمی در هوا می‌رقصيد

همکاری ما رو مهمان گیتار فلامینگو کرد

بداهه‌سرايي و بداهه‌خواني مهدی امین‌لاری همه رو شگفت زده کرد

دکتر شریفی عزیز با اشعاری از حافظ و سعدی محفل رو شاعرانه کرد

کاغذهای دیواری‌ای که با جمله

"زن بودن یعنی..."

شروع می‌شد، همه رو برای یادگاری نوشتن قلقلک می‌داد.

بادکنک‌هایی که در بین همکاران می‌ترکیدند و جانفشانی می‌کردند، اما در این شهادت ها و رشادت‌ها، چه لحظه‌های شاد و به یادماندنی طی یک فعالیت جمعی در زمین چمن خلق شد!! 

آن شب، شب آرزو‌ها هم بود: آرزوهایی برای اینکه شادی، این طفل گریزپا را بتوانیم به محیط‌های کاری و زندگی و قلبمان بازگردانیم. باهم بودن را بار دیگر تجربه کنیم و در این بین طبیعت را نيز رعایت كنيم

.

هر شب آرزویی بکنیم،

سیب برچینیم از درخت معرفت، بوسه هایی از ته دل،

خوش باشیم

شادی را ارزانی عالم بکنیم

واکاوی یک رفتار اجتماعی در شرایط بحران

کاوشگر: علی حکم آبادی

پیامکی اومد: اینجا داره برف میاد، لباس گرم بردار

در آخرین لحظه کاپشن ام رو پوشیدم (چه شانسی آوردم). اتوبوس که راه افتاد از شدت گرما کاپشن رو درآوردم، تیشرتم کمی بوی عرق میداد، نگران اذیت شدن این پزشک بغل دستیم شدم ولی خیلی گرم بود و عرقم در اومده بود. کرج رو که رد کردیم اتوبوس برای ناهار و نماز و جیش توی مجموعه فرهنگی تفریحی آفتاب توقف کرد، برای ناهار و هواخوردن از ماشین پیاده شدیم. فقط دکتر که آدم دوراندیشی به نظر میومد توی اتوبوس باقی موند و بقیه هم که پیاده شدن از شدت سرمای هوا یکی یکی به سمت اتوبوس بر می گشتند و با دیدن در بسته و کلی روی هوا جهیدن و دویدن هی بین اتوبوس و رستوران تردد میکردند تا کی در باز بشه که بپرند داخل و توی صندلی گرم و نرم اتوبوس جای بگیرند. زمزمه های پراکنده ای از بسته بودن جاده به گوش میخورد ولی ما که جدی نگرفتیم و فکر کردیم مرگ مال همسایه است، راه ما که حتما بازه! اتوبوس راه افتاد به عوارضی قزوین که نزدیک شدیم متوجه بسته شدن جاده شدیم. راننده هم از اونجا که توی خط تهران شیراز کار می کرد و تسلطی به جاده تهران شمال نداشت به کمک یکی از مسافرین به سمت جاده قدیم قزوین رشت حرکت کرد ولی اتفاقا اونجا رو هم بسته بودن. 

یواش یواش نگرانی از بین مسافران همچو مارهایی ریز و درشت از طریق راهرو به سمت جلو هجوم می آورد. زن میانسالی که هنگام سوار شدن به اتوبوس در پایانه بیهقی به زمین خورده بود بعد از اینکه شنید هر دو راننده اتوبوس شیرازی اند و به جاده نآشنا رو به بقیه مسافرا گفت "راننده پیزوری تر از اینا گیر نیاوردن دوتاشون شیره ای ان، دماغشون رو بگیری جونشون در میاد"، نیم ساعتی عین بقیه وسایل نقلیه اونجا توقف کردیم، مامورین مردم را به برگشت ترغیب می کردند. یواش یواش عرض جاده داشت پر می شد که همه رو مجبور به دور زدن در جاده کردند. ما هم جاده را دور زدیم و گوشه ای در کنار جاده خپ کردیم، منتظر گشایشی.

دو نفر از مسافرها پیاده شدند و به سمت پلیس راهنمایی و رانندگی رفتند، ولی چندان اطلاعات به درد بخوری با خودشان نیاوردند که کمکی به ما بکند.

فرآیند انتظار: حوصله مسافران کم کم سر می رفت، راننده با دفتر ترمینال تماس گرفت و بعد از گفتگو با مسئولش خبر داد که تصمیم با مسافران است اگر آنها بخواهند اتوبوس به تهران بازخواهد گشت. جوانی از عقب اتوبوس آمد و پبشنهاد داد بهتر است برگردیم بعید است که جاده باز شود. کتاب انقلاب فرانسه دستش بود.

دو روز مانده به عید شور و اضطراب از یکطرف، سرما و رو به غروب رفتن هوا از طرفی، پچ پچ مسافرین که هر کدام یک نطر می دادند و بعضی هم هاج و واج به بقیه نگاه می کردند. از همه خونسردتر راننده بود که آخرش نفهمیدم آیا توهین های زن میانسال را شنیده بود و به روی خود نمیاورد؟

بغل دستی من:

پزشک عمومی بخش اورژانس، 30 ساله، اهل رشت، از ابتدای سفر که سر صحبت رو باهاش باز کردم، کلی در باب تحول در بیمارستان و فرهنگ ایرانی، دموکراسی و اینجور چیزا صحبت کردیم. دکتر خیلی خوشبینانه می گفت راه باز میشه و به بقیه مسافرها هم نوید گشایش میداد و می گفت تا دو ساعت دیگه باز میشه، انقدر با اطمینان این را می گفت که من هم فکر کردم حتما از منبع موثقی کسب اطلاع کرده البته بعدا فهمیدم که تا روز دوم فروردین مرخصی دارد و اگر الان به رشت نرود تعطیلات را از دست داده است.

بازی های آموزشی مدیران

در کارگاه های آموزشی که برای مدیران برگزار میکنیم بازی ای داریم به نام غرق شدن در دریا که به فرآیند برنامه ریزی و مهارت های گفتگو و تصمیم گیری گروهی اشاره دارد. در آن بازی شبیه سازی شده یک عده در حال غرق شدن در دریا هستند و باید 15 قلم جنس موجود در قایق را با توجه به میزان اهمیت و ضرورت اولویت بندی کنند و بایستی این اولویت بندی را یکبار به صورت فردی انجام دهند و یکبار به صورت گروهی. در برنامه ریزی گروهی ارزش ها و باورهای فردی، اولویت ها و اطلاعات موجود و مهمتر از همه مهارت بازیگران گروه ها تعیین کننده موفقیت آنها است. یک نفر شکلات را انتخاب میکند و می گوید ما که خواهیم مرد بهتر است قبل از مرگ لذت ببریم، یکی آینه اصلاح صورت را اولویت اول خود انتخاب میکند، دیگری نقشه اقیانوس آرام را برای حرکت. و این تصمیم ها، اولویت بندی ها و تفاوت های آدم ها در انتخاب هایشان بسیار جالب است.

بازی های آموزشی برای من حکم محیط شبیه سازی شده ای از واقعیت را داشت و گاهی با خود می گفتم آیا واقعا ما در طول زندگی با چنین شرایطی روبرو خواهیم شد؟ و اینبار جالب این بود که عینا این حادثه داشت شبیه به بازی های ما می شد. انگار واقعیت داشت خود را با بازی ما شبیه سازی می کرد . . .

تحلیل رفتارهای فردی، بین فردی

دیدن دنیا و تصمیم گیری از منظر اولویت های فردی: دکتری که کنارم بود تمام تلاش خودش رو برای اقناع مسافران برای ماندن به خرج می داد و به من گفت که به سختی موفق به جابجایی شیفت خود شده و بایستی روز دوم فروردین در محل کار حضور داشته باشد و این شرایط او را تشویق به تحریف اخبار و واقعیت میکرد.

باندبازی و تطمیع برای نیل به مقاصد پنهان: این دکتر عزیز سعی میکرد من رو هم با خودش همراه کنه و حتی تمام تلاشش رو کرد تا از نفوذ من بین مسافران هم برای نگه داشتن اتوبوس استفاده کنه

ناتوانی در تشخیص امور مهم از اضطراری: اکثر مسافران بر مبنای مسائل فوری و دم دستی پایه های تفکر و تصمیم گیری خود را بنیان می گذاشتند. مسئله حفظ جان و سلامتی و حوادث غیرمترقبه تقریبا دغدغه کسی به حساب نمی آمد و لیست دغدغه ها عبارت بودند از:

- اگر الان برگردیم با این وضعیت مسافر غیر ممکنه که فردا در ترمینال بتوانند ما را راهی کنند

- ما اگر برگردیم جایی را برای شب خوابیدن نداریم

- ما باید سال تحویل کنار خانواده در شمال باشیم

دنیای یک جوابی: تقریبا همه بین دو انتخاب ماندن و برگشتن در نوسان بودند و از هیچ کس بررسی راه های دیگر و سایر امکان های پیش رو دیده نشد.

ناآشنایی با فرایند و مکانیزم های تفکر و تصمیم گیری: جمع آوری داده ها، دسته بندی و تحلیل شرایط موجود به همراه تعیین اولویت ها و ارزش ها، تعیین میزان ریسک و توان ریسک پذیری و غیره مواردی هستند که در فرایند تصمیم گیری بایستی لحاظ شوند.

ضعف در مهارتهای ارتباطی: آنچه بیش از همه به چشم میخورد ضعف ما در برقراری ارتباط موثر با یکدیگر برای به اشتراک گذاشتن دغذغه ها و پیش فرض ها و اولویت ها و داده ها برای رسیدن به تصمیم مشترک که خیر حداکثر ذینفعان را دربرگرفته باشد بود.

توسل سریع به رای گیری: از همان ابتدای درگیری اکثریت مسافرینی که برای تصمیم گیری به مرکز راهرو مراجعه کرده بودند به غیر از همان جوانی که کتاب انقلاب فرانسه را در دست داشت بعد از ناتوانی در توجیه و اقتاع دیگران پیشنهاد رای گیری را می دادند.

و انتهای ماجرا:

بعد از 5 ساعت انتظار و یک ساعت بحث و جدل هایی که  رد و بدل  شد و صحبتی که با جمع مسافران داشتم، بالاخره تصمیم به برگشت گرفتیم. هرچند دکتر از من دلخور بود ولی حدس میزنم بعد که از رسانه ها شنیده جاده ها  تا فردا عصر آن روز گشوده نشده بودند احتمالا و انشالله دلخوری اش مرتفع شده باشد.

به نقل از وبلاگ دل آگاه

جلساتی بر این سیاق را دوست داشتم به چشم فرصتی که در این بلبشو، جدی انگاشته می شود و من برای فروختن کالای وجود خود، به گرانبهاترین بها، تمام تلاش خود را بکار میگیرم. شمه ای از تجربه ی ده ساله خود در فضاهای کاری متتنوع ام را تیار کردم. به گمان برای گفتگویی دعوت شده ام به قصد کشف فرصت ها و یا حتی خلق امکان ها.

بیش از سه ماه از همکاری ام با این سازمان می گذرد، در پی رویایی دور و دراز برای رسیدگی به انسان در فضاهای سازمانی، برای خانه تکانی فرهنگی. به گمانم شاید اینجا جایی باشد برای پیاده کردن آنچه سالها دغدغه اش را داشته ام: نقش دل در مدیریت، مدیریت فرهنگی به جای مدیریت سرهنگی، خلاقیت به جای شلاقیت، مدیریت مادرانه در کنار مدیریت پدرانه، محیط کار کٍشنده به جای کُشنده و ...

ادامه دارد...

عرق سردی روی پیشونیم نشست وقتی هنرمند برای احترام به مهمانان تا کمر خم شد. وقتی با کف دست عرقی که روی سرش انباشته شده بود رو بر روی سن چکوند تمام اتفاقات نمایش در یک لحظه جلوی چشمم اومد. تمام آبی که در طول برنامه صحبتش بود: آب چشمه مقدس، آبهای فرنگ و آب خروشانی که با طغیان رودخانه به سمت ما هجوم می آورد.

و چیزی به سمت من هجوم آورد

قدر هنرمند در این دیار چه کم داشته میشود ...

لینک مطلب قبل: " قبرستان واژه ها" در تماشاخانه ماه حوزه هنری

کارهای مهدی امین لاری رو قبلا دیده بودم، همیشه اجراهایش غافلگیرم کرده بود. هنرمندی که بداهه می سراید، بداهه می نوازد و بداهه می خواند، صدایش مبهوت ات می کند. 45 دقیقه بی توقف همراه با پانتومیم قوی سیاوش صفری نژاد فرصت یک تجربه ناب رو برای تو فراهم می آره. 

"فبرستان واژه ها" اپرتی هست که از تلفیق صدای راوی و موسیقی زنده ی گیتار، پانتومیم، انیمیشن و نورپردازی و دکوراسیون تو رو با خودش به  سفری میبره که از آب یک چشمه شروع میشه و دوباره به اون بر می گردوندت.

دوستان گروه متد، نوبانگ اندیشه و همکاران شرکت کیسون اگر علاقه مند به استفاده از این تجربه به یادماندنی هستید اعلام حضور کنید، احتمالا بتونیم این اجرا رو به صورت اختصاصی برای شما دوستان عزیز داشته باشیم. این برنامه هر شب به غیر از شنبه ها از ساعت 19 تا 20 تا تاریخ 19 اسفند برگزار میشه.

ظرفیت تماشاخانه ماه در حوزه هنری حدود 50 نفر است تاریخ پیشنهادی من یکشنبه 14 و یا دوشنبه 15 اسفنده، در صورت تمایل تلفن و نام و تعداد مهمان ها رو به این آدرس ایمیل کنید:

hokmabadi_a@yahoo.com

عکس هایی از این اجرا رو میتونید در آدرس زیر ببینید:

http://www.gtalk.ir/thread163187.html

آدرس حوزه هنری: انتهای خیابان سمیه، تقاطع حافظ

اینگونه است که جذب یکدیگر شدیم

اینگونه است که ایرادهای یکدیگر را می بینیم

واکنشهایمان چه یکسان است

بودن های متمایزمان چه نوسان های پر اوج و فرودی دارند

حتی رسالتی بر دوش خود نمی بینم

دیگر حتی به گمانم وظیفه ای هم ندارم که اگر آنرا به انجام نرسانم بخشی از من ناکامل باشد

به گمانم فقط هستم و این مرا کافیست

مییرقصم و می خندم و این مرا برای قرن ها کافیست

دیگر . . .

انگار داشت با خواهر زاده اش صحبت میکرد٬

دایی در حال تشویق و نصیحت خواهر زاده به پشتکار و انجام تمرینات ورزشی بود.

عجب مرد فهمیده و سنجیده ای به نظر می اومد٬ از اونایی که حسابی روحیه حمایتگری دارن٬ به به!

یه کم جلوتر تاکسی داشت از مسعودیه عبور میکرد٬ گوشیش رو دوباره به کار انداخت٬ صدای خانمی از اون دورا شنیده میشد:

مرد: بچه رو بردی مدرسه؟

زن احتمالا گفت: نه نرسیدم و احتمالا گفت یکم مریضم

مرد: نخیر مریض نیستی٬ گشادی!

ای بابا تازه داشتیم ازت تعریف میکردیما آخه این چه طرزه صحبت با خانمته

فکرم رفت روی روابط شیرین زناشویی که چه زود ممکنه روی زوجین به هم باز شه و کلماتی رو نثار هم کنن که معمولا توی جمع دوستی های سطحی هم آدم کمتر ممکنه استفاده کنه. یاد حرف سمانه افتادم که می گفت من رابطه عاشقانه ام رو با چنگ و دندون نگه داشتم. مادر بزرگ هم نصیحت جالبی داشت اون می گفت: ننه هر چیزی نیاز به خدمت داره٬ درخت نیاز به خدمت داره٬ ساختمان نیاز به خدمت داره٬ آدم هم نیاز به خدمت داره.

آره رابطه هم نیاز به توجه و خدمت داره٬ حسابی!

بپا خیز! (حالا نمیخواد خیلی عجله کنی به زودی وقتش میرسه.)

لیست کارهایی که باید انجام بدم مدام داره بیشتر و بیشتر میشه، گوشه دسکتاپ لپتابم (آخرش نفهمیدم لب تاپه، لپ تابه یا لبه تابه) داره همینجور عین قارچ جوونه میزنه. لیست اقدام ها. به ندرت یکیش به اتمام میرسه و از صحنه و صفحه روزگار حذف میشه ولی هنوز پاک نشده حداقل دوتا بچه از خودش به جا میذاره. به این بچه های تازه متولد می گم "بچه کار"

بچه هایم مرا به خود میخوانند:

"اوه پدر! پدر (با صدایی شبیه به دوبله آلن دولن)

منو انجام بده،

با دست خود آشناییم ده، از بند خودت رهاییم ده"

و من روزگارم را با این کودکان نوظهور، با عمرهایی نه چندان دراز، سپری میکنم.

کودکانم! سلام

کودکانم!

کودکانم! 

سلام

مثل همیشه با آن طبع شاعرانه و کشکولی مملو از نکته و حکایت و ضرب المثل٬ مورچه ها را مثال می زد که در زمستان با خیالی آسوده و با فراغ بال سرما را پشت سر می گذارند. در این بین اما گنجشک ها که فقط به فکر خوش گذرانی بوده اند به فصل خشکی و کمبود که می رسند خود را به خانه مورچگان رسانده و از آنها طلب غذا می کنند.

ولی جواب می شنوند: اونوقت که جیک جیک مستونت بود٬ فکر زمستونت بود؟

سبک زندگی مطلوب از نظر مادربزرگ زندگی مورچه وار است. مورچگان از آغاز فصل گرما مدام و یکریز در تکاپوی جمع آوری و انبار اند. یک لحظه آرام و قرار ندارند.

ولی لذت لحظه ها چه می شود؟

عاشقی و عشق بازی چه می شود؟

تجربه پرواز چه می شود؟ مگر می توان از خیر این لذات گذشت؟

تجربه رقص و آواز٬ تن به آب زدن در گرمای تابستان و آفتاب گرفتن روی ماسه ها

مورچه وار باید زندگی کرد٬ یا به سیاق گنجشکان؟

همزمان صدای کلنگ کارگران در حال کندن پی زمینی در همسایگی

و من در حال تداعی صحنه آخر فیلم خود به شکل دونوازی دوتار و ضربات آهنگین دستگاه پرس هستم

چه جور اند همه عالم٬ انگار همآهنگ اند و با هم مرتبط

همه در رقصند٬ چه غوغایی است

غوغای عشق بازان

عجیب است آن هنگام که در شرف از دست دادن یکدیگریم تا سر حد امکان ها عاشق میشویم

آن هنگام که تورا فتح میکنم و مرا فتح میکنی٬ چه خود را بزرگ می‌بینیم، مانا و پردوام

چه سرّی در خطر و ترس است که اینچنین هوشیارمان میکند، بیداری را ارمغانمان می آورد

 گفت "عشق ما نیازمند رهایی است"

عشق، انگاری فقط در سیلاب خروشان آزادی خود را به ما عیان میکند

ای عشق هویدا شو

ای عشق تو بر ماشو و با ما شو

                                                              از: ع ح

ما را در جواب گفت: چه فایده ای دارد؟ مگر شما که رفتید چه تغییری کردید؟

با خود می اندیشم شاید اگر بعد از شرکت در دوره می توانستیم پرواز کنیم٬ او هم به کارآیی دوره اعتماد میکرد.

مردم هنوز توقع معجزه دارند٬ هنوز در رویای شق القمر هستند.

طرحی نو درانداز

رندانه

قرار گذاشتم که به جای کلمه "نه" از واژه "چرا که نه" استفاده کنم.

امروز صبح مادربزرگم از قول خاله تقاضایی داشت که من بی درنگ جواب رد به اون دادم

نه!

و حال در این اندیشه ام که تغییر در رفتار چه سخت اتفاق می افتد

این متن جهت آشنایی افراد غیر ایرانی با کلمات و واژگان ایرانی بوده و فاقد هرگونه ارزش دیگری‌ست!!! باید عرض کنیم که ممکن است برخی لغات دارای شکل املایی یکسان در ایران قدیم بوده اما خب ورژن جدیدش دیگه معنی سابق رو نمی‌ده!!!

گل های رز به پاس قدردانی دست به دست می چرخید٬ در انتهای کلاس یکی از یاوران با برگ گلهای اضافه شکل های مختلفی می ساخت و از هنرنماییش لذت می برد. لبخندی صادقانه چهره یاوران و شرکت کنندگان را زینت میداد٬ محفلی کوچک از جمع مشتاقان به بهبود٬ با تعهداتی کوچک و بزرگ برای تجربه تحول و رشد٬ برای گسترش عشق و انسانیت٬ برای سهیم شدن خوبی ها

هر کس به نوبه خود توشه ای از این سفر در کوله بار دارد٬ یکی همسرش را دوباره انتخاب کرده٬ یکی خودش را با همه درد و مشکلات جسمانی ای که دارد٬ کسی هست که آموخته چگونه با فرزندش صحبت کند و دیگری می داند که دیگر به گفته های همسرش معناهای عجیب ندهد. یکی تعادل از دست رفته زندگیش را میجوید و آن دیگری میخواهد بعد از این همه سال تدارک سفری ببیند و مجالی به خود دهد تا زندگی را آنگونه که دوست دارد بسازد نه آنگونه که دیگران از او توقع دارند. بازخورهای ریزبه ریز مربی گاه و بیگاه حاضرین را غافلگیر که نه شگفت زده می کند و یکی از شرکت کنندگان به خود می بالد که زنی اینگونه بر این جایگاه ایستاده و چنین قدرتمند بر خود و دیگران تاثیر میگذارد.

و آنچه فراموش نمی شود قدردانی و سپاس گفتن کسانی را است که هستند و نیستند ولی اثرشان همچنان باقیست٬ در این خاکی که گلایه ها و حسرت ها حاکمان بلامنازع دهان انسان هایی اند که قدر یکدیگر و باهم بودن مدام از یادشان می رود. همه هایده را یاد می کنند که ایستاد و ایستادگی کرد تا جمعی اینچنین بعد از این همه سال پایداری٬ دوباره بر سر ذوق آیند و تصمیم به رشد بگیرند.

خدایا شمع هر چند کوچک چنین محافلی را روشن نگه دار

I Have a Dream

- طرح معما و سوال های قدرتمند

- نمایش و تحلیل فیلم و کلیپ های مرتبط

- بازی های فردی و گروهی

- پروسه مراقبه و تجسم خلاق

- آزمون خودشناسی

- ایده پردازی گروهی و از هم آموزی

بیشتر مصمم شدم که کارگاه جدیدم با موضوع "یادگیری خلاق" رو برای دست اندرکاران آموزش راه بیاندازم. آموزش گر میتونه با کمی خلاقیت فضای موثر و جذابی رو برای شرکت کننده ها فراهم کنه