آموزش به شیوه تسهیلگری
به به آقای حکم آبادی! انگار نه انگار که کنفرانس دارن!!! چه با دل خوش!
گفتم کنفرانس چی؟ که یهو یادم افتاد قول یک کنفرانس با موضوع "مدیریت خشم" رو به استاد داده بودم و از اونجا که آخر هفته رو در یک کارگاه آموزشی دوروزه با موضوع "تسهیلگری" شرکت کرده بودم پاک از یادم رفته بود که یکشنبه باید کنفرانس بدم.
از طرفی ترم قبل یکبار استاد رو و یا شاید خودم رو پیچونده و از زیر یک کنفرانس در رفته بودم و دیگه قصد نداشتم این اتفاق رو تکرار کنم.
چیزی به شروع کلاس نمونده بود٬ یه لحظه همون جایی که بودم خشکم زد...
طولی نکشید که به خودم اومدم و گفتم هرطوری شده حتی بدون آمادگی هم این سمینار رو برگزار خواهم کرد. به یاد کارگاه تسهیلگری و شیوه خاص برگزاری جلسات آموزشی با استفاده از تکنیک های تسهیلگری افتادم. طولی نکشید که با کمک یکی از همکلاسی ها از بخش های مختلف دانشگاه منابع مورد نیاز شامل کاغذ شومیز٬ ماژیک و برگه های رنگی رو تهیه کردیم و هنوز کارها رو تموم نکرده بودیم که دیدم استاد به اتفاق بچه های کلاس دارن به سمت ما میان...
توی همین فاصله به سوالاتی فکر کردم که با گروه بندی بچه ها به اونها محول کنم تا روی اون سوالات کارکنند و نتیجه اش رو به جمع پرزنت کنند.
تعداد ۲۰ نفر از بچه ها رو به ۴ گروه ۵ نفره تقسیم کردم و بعد از ارائه ی توضیحاتی در مورد نقشه های ذهنی٬ سوالات زیر رو بینشون توزیع کردم :
۱- تعریف خشم
۲- نشانه های بروز خشم
۳- دلایل ایجاد خشم
۴- راهکارهای مدیریت و کنترل خشم
این اولین باری بود که آموزه های یک دوره آموزشی را با این سرعت بکار می گرفتم. و چقدر از بکارگیری این شیوه و میزان اثرگذاری اون راضی ام. میزان یادگیری در این شیوه تدریس به مراتب بیشتر از ارائه مطلب یطرفه و یا به قول زنده یاد کاشانی پرکردن انبار ذهن دانشجویان است. این فرایند کمک بیشتری به بازشدن ذهن میکند تا پرشدن آن.
با تشکر از "سعید نوری نشاط" عزیز که فضای یادگیری این تکنیکها رو برای من فراهم کرد.
حرف هایی برای گفتن