وقتی ازشون درخواست کردم که تجربه و یادگیریشون از کتاب جاناتان مرغ دریایی رو به شکل انشاء و یا نقاشی به من تحویل دهند تنها اون بود که روی برگه اش نوشته بود مهشید و همین.

و بعدش توضیح داد که نمی تونه جیزی بنویسه.

جلسه قبل یک پروسه تجسم خلاق رو برای بچه ها اجرا کردم و در انتهای پروسه ازشون خواستم به این سوال ها فکر کنند:

می خواهید در آینده چه کاره شوید؟

می خواهید چه اثری از شما به جا بماند؟

می خواهید چگونه از شما یاد شود؟

مهشید شگفت زده عین کسی که کشف مهمی کرده چشم هاش رو باز کرد و با اشتیاق فراوان می خواست افکارش رو با بقیه در میان بگذاره.

ازش خواستم که بنویسه:

"خیلی آروم شدم

من یک نقاش بزرگ می خوام باشم

توی آینده ام خداوند انقدر پول بهم بدهد البته با زحمت و تلاش خودم که دستم به دهن خودم برسد

واسه بچه های دیگه ای که توانایی یادگرفتن ندارن کمک کنم. زبانم در حد خودم خوب باشد. بهترین دختر دنیا فرض ام کنن، مخصوصا مادرم.

یک دختر شاد و نشاط و مهربان باشم."

برای من هم تجربه جالبی بود، تاکید مجددی به روش یادگیری ترکیبی ( استفاده از روشهای مختلف آموزشی)

منحصر به فرد بودن آدمها و تفاوت سبک های یادگیری اونها است که باعث میشه هر کسی به شیوه و سبک خاصی یاد بگیره.